Menu Główne

Tematyka chrześcijańska

Koncepcja Witryny

Neopogaństwo w Polsce

PDFDrukujEmail

Kilka lat temu przygotowywałem się do wykładów w CHDN na temat neopogaństwa. Nie spodziewałem się wówczas, że ten temat jest aż tak szeroki i jak wielu spraw, związanych z codziennym życiem ludzi w Polsce tak naprawdę dotyka. Artykuł ten jest swojego rodzaju podsumowaniem mojej wiedzy na ten temat z tego okresu. Jest to opracowanie unikatowe, ponieważ prawie nikt nie zajmuje się tą kwestią z tej perspektywy. W artykule zapowiadam możliwość napisania na ten temat książki - jest ona ciągle w planach.

Celem tego artykułu jest przedstawienie zarysu zebranych przeze mnie materiałów dotyczących tematu pogaństwa i neopogaństwa w Polsce. Może stać się ciekawym opracowaniem dla chrześcijan modlących się wystawienniczo o Polskę czy dany rejon.

 


 

Wstęp - Dlaczego zajmować się tym tematem ?

Zbierając materiały do wykładów o neopogaństwie w szkołe Chrystus Dla Narodów w Gdyni dość szybko przekonałem się że temat jest znacznie szerszy niż się spodziewałem. Okazało się że wykracza on znacznie poza kwestię jednej sekty należącej do nurtu tzw. nowych ruchów religijnych.

Celem tego artykułu jest przedstawienie zarysu zebranych przeze mnie materiałów dotyczących tematu pogaństwa i neopogaństwa w Polsce. Może stać się ciekawym opracowaniem dla chrześcijan modlących się wstawienniczo o Polskę czy dany rejon. Artykuł ten zawiera jedynie najważniejsze informacje. Jestem w trakcie zbierania materiałów i opracowywania książki na ten temat.

Na świecie można odnaleźć wiele opracowań dotyczących tego tematu. Nie znalazłem jednak opracowania, które mówiło by o Polskiej specyfice z punktu widzenia chrześcijańskiego. Stojąc na progu przebudzenia na tych terenach czeka nas walka duchowa o nasz kraj . Dlatego szczególnie teraz wszelka wiedza o tym z czym przyjdzie nam się zmierzyć jest istotna. Jezus Chrystus ma wszelką potrzebną moc do zwycięstwa w tym narodzie i wierzę że wkrótce wyleje tu swojego Ducha (Dz. Ap. 2:17).

Współczesne neopogaństwo ma znaczący wpływ na kształtowanie duchowej rzeczywistości w Polsce. Religie z tego nurtu odtwarzają bowiem demoniczny kult ludów, zamieszkujących kiedyś te tereny. Neopoganie zajmują się między innymi odnajdywaniem dawnych miejsc kultu i przywracają im dawny charakter. Zasilają w ten sposób zwierzchności terytorialne, dając im prawo do działania w narodzie.

Wyznawcy religii neopogańskich, z mniejszą lub większą świadomością, wchodzą w rzeczywistość duchową, mając kontakt z duchami które tam można spotkać. Ponieważ nie robią tego w imieniu Jezusa Chrystusa jasnym jest że zostają szybko uwikłani w sieć uzależnienia przygotowaną przez diabła. Tym samym wpadają w przygotowaną przez niego pułapkę. Jako że neopogaństwo jest czystą formą bałwochwalstwalstwa ściśle powiązaną z praktykami okultystycznymi (Gal. 5:20) ludzie ci znajdują się w bardzo ciężkim położeniu. Rolą chrześcijanina któremu Pan postawi takiego człowieka na drodze jest wyciągnięcie do niego ręki, opowiedzenie mu Ewangelii, wskazanie różnic między ciemnością a światłością, między życiem i śmiercią (Mar 16:15). Gdy taki człowiek przyjmie Jezusa jako swojego Pana i Zbawiciela najprawdopodobniej będzie również potrzebował pomocy w dalszym prowadzeniu. A do tego zawsze przydaje się wiedza na temat tego w co dokładnie jest uwikłany ten człowiek (Przyp. 4:7).

Wielowątkowość tematu wiąże się również z koniecznością sięgnięcia do źródeł historycznych. Nie da się bowiem zrozumieć pogaństwa i neopogaństwa bez przyjrzenia się korzeniom do których te religie się odwołują. I w tym miejscu można dokonać szczególnie wielu ciekawych odkryć. Okazuje się bowiem że zwykły, przeciętny człowiek w Polsce jest często uwikłany w pewne praktyki związane z pogaństwem. Dzieje się tak przeważnie za sprawą tradycji, która do dnia dzisiejszego trwa w narodzie - mimo tego że często nie kojarzy się pewnych zjawisk z ich korzeniami. Zwiększenie świadomości w tym względzie jest badzo istotne, szczególnie że dotyczy to często naszych rodzin czy znajomych, a czasami nawet nas samych (1 Kor. 10:21). A nie powinniśmy sprawiać przyjemności diabłu naszym zachowaniem, nawet jeżeli robimy to dla tzw. niewinnej zabawy.

Niemniej głównym zadaniem tego artykułu jest wykazanie związku pomiędzy praktykami religijnymi ludów zamieszkujących w przeszłości te tereny a sytuacją duchową kraju w chwili obecnej. Wykrycie ich źródeł jest bardzo przydatne w identyfikowaniu zwierzchności terytorialnych, mających władzę nad naszym krajem. A umiejętność ich właściwego zidentyfikowania jest podstawowym krokiem do ich obalenia w imieniu Jezusa Chrystusa. Miliony ludzi w Naszym kraju żyje w niewoli i wyczekuje wolności, chociaż często nie zdają sobie z tego sprawy. Nasz Pan chce dać nam klucze do ich wolności, gdyż jego imię jest ponad każdym imieniem jakie jest na niebie i ziemi!

1) Co to jest Neopogaństwo

Pojęcie “poganin” wywodzi się bezpośrednio z łaciny (paganus) i oznacza dosłownie wieśniaka, czyli człowieka nieokrzesanego. Jak łatwo się domyśleć było to określenie ze wszech miar obraźliwe. W kulturze chrześcijańskiej zaczęto w ten sposób określać innowiercę (nie-chrześcijanina). Wybór tego słowa nie był oczywiście przypadkowy - działalność misyjna w tamtym czasie często, niestety, wiązała się z ignorancją dotyczącą kultury danego regionu, a co za tym idzie z lekceważeniem mocy jaka stała za tymi religiami. Jak wiadomo pycha idzie zawsze przed upadkiem (Przyp. 16:18)

Łaciński przedrostek “neo” onacza nowe, współczesne. Jak łatwo się w związku z tym domyślić neopogaństwo to współcześnie odrodzone formy starego kultu pogańskiego. Termin ten dotyczy ludzi którzy pokoleniowo byli związanie z chrześcijaństwem (również nominalnym) i z różnych powodów postanowili wrócić do wierzeń swoich znacznie wcześniejszych przodków (należy pamiętać jednak że jest to uproszczenie). Termin ten nie dotyczy natomiast grup etnicznych które nigdy nie poznały chrześcijaństwa.

Neopogaństwo przez religioznawców jest zaliczane do tzw. nowych ruchów religijnych.Wynika to ze współczesnych korzeni tego ruchu. Odrodzenie pogaństwa (powstanie neopogaństwa) ma bowiem swoje korzenie w XVIII wieku. Na skutek kryzysu systemu społecznego i kościoła w tym okresie ludzie intensywnie poszukiwali stałego fundamentu pod stopami, jakiejś alernatywy dla tego co widzieli wokół. Fundamentem tym, niestety, często stawał się mistycyzm ściśle powiązany z okultyzmem. Można to zaobserwować nawet w polskiej literaturze tamtego okresu (np. “Dziady” Adama Mickiewicza). Większość objawień co do nowej drogi życia ludzie otrzymywali dzięki uczestnictwu w bardzo wówczas popularnych seansach spirytystycznych. Powstało wiele diabelskich filozofii, które do dnia dzisiajeszego cieszą się niesłabnącą popularnością a nawet we współczesnym świecie znajdują coraz większą ilość zwolenników (np. homeopatia). Nie powinno to nikogo dziwić - żyjemy bowiem w czasach ostatecznych. Jednym z kierunków powstałym na tej fali było właśnie neopogaństwo. Jest wiele przesłanek mogących świadczyć o tym iż właśnie na seansach spirytystycznych, wśród innych duchów, objawiały się również demony które stały za dawnymi, pogańskimi bożkami. One to, pragnąc ponownego oddawania im czci, zainicjowały cały ruch neopogański.

Neopogaństwo nie jest religią homogeniczną. Ma charakter etniczny, tzn. nawiązuje do tradycji przedchrześcijańskich danego regionu. Jest to ściśle powiązane ze zwierzchnościami które były ustalane na danym terenie - poganie oddawali dany rejon pod władanie określonego bożka, tym samym określając jego domenę. Zwierzchności te, mimo wysiłków misjonarzy, przetrwały do czasów współczesnych i starają się odtworzyć swój kult - odzyskać swoją władzę.

Odrodzenie neopogaństwa można obserwować praktycznie w każdym regionie świata uważanym do tej pory za chrześcijański. Etniczny charakter tego odrodzenia oznacza że np. w Ameryce neopoganie będą nawiązywali do tradycji indiańskiej. W Irlandii będzie to religia celtycka. W Polsce jest to głównie religia prasłowiańska, acz nie tylko.

Mimo różnorodności kultu w religiach neopogańskich istnieje kilka cech wspólnych. Poza wspomnianym nawiązaniem do kultury praprzodków jest to również ten sam schemat świąt - we wszystkich religiach pogańskich i neopogańskich na półkuli północnej święta obchodzone są w tym samym czasie ! I nie przeszkadza w tym izolacja tych grup od siebie. Dziwnym trafem nakładają się one z okresami w których świętują np. sataniści.

Inną, bardzo istotną cechą, jest nienawiść do chrześcijaństwa. Mimo deklaracji tolerancji i miłości bardzo trudno jest znaleźć jakiekolwiek opracowanie czy artykuł w którym neopoganie, pisząc o swoich wierzeniach nie atakowaliby Kościoła.

2) Ogólny rys historii Polski sprzed chrystianizacją

Nie można zrozumieć neopogaństwa oraz zjawisk z nim stowarzyszonymi bez spojrzenia w historię regionu na którym dany kult występuje. Dlatego też w tym miejsu zajmę się przedstawieniem najważniejszych, z punktu widzenia tego opracowania, faktów historycznych.

Wierzę, że świat, zgodnie z tym co mówi Pismo Święte, został stworzony około 6000 lat temu. Problemem datowania świata w Biblii w stosunku do teorii naukowych zajmę się w innym opracowaniu. Dla zobrazowania wiedzy na temat tego co działo się na terenie dzisiejszej Polski poniżej znajduje się schemat. Przedstawia on oś czasu biblijnego. Pod osią znajdują się charakterystyczne fakty z historii Izraela. Powyżej osi znajdują się najważniejsze epoki, które występowały w tym czasie na terenie Polski. Znajdują się tam również najważniejsze, z punktu widzenia tego artykułu, fakty historyczne.

 

2.1 Kultury pierwotne i Epoka Kamienia Łupanego

Praktycznie niemożliwe, z perspektywy dzisiejszej wiedzy, jest określenie momentu w historii gdy na terenie dzisiejszej Polski pojawili się pierwsi ludzie. Nie dysponujemy bowiem żadnymi jednoznacznymi dowodami naukowymi na ten temat. Naukowcy starają się określić możliwie dokładnie ten czas na podstawie wykopalisk archeologicznych. Wyniki ich badań są jednak mocno niejednoznaczne i nacechowane próbą udowodnienia conajmniej kilkusettysięcznej historii osadnictwa na ziemiach Polskich, co jak wiemy nie do końca odzwierciedla stan zgodny z datowaniem w Pismem Świętym.

Prawdopodobnie jeszcze przed potopem na terenie dzisiejszej Polski “zapędzali” się ludzie. Brak jest śladów stałego osadnictwa, więc możemy założyć że byli to po prostu grupy wędrownych myśliwych. Dla potrzeb tej książki możemy przyjąć że gdzieś około 1900 roku przed naszą erą ślady osadnictwa występują już na terenie całej Polski. Było by to jakieś 400 lat po potopie, więc jest to dość prawdopodobne.

Pominiemy w tym miejscu kwestię rozwoju cywilizacyjnego. Najistotniejsze dla nas są kwestie duchowości tych kultur. Możemy coś o nim powiedzieć głównie dzięki wykopaliskom archeologicznym, a dokładnie dzięki odkrytym grobom z tamtego okresu. Stosowano wówczas głównie pochówek, polegający na tzw. całopaleniu. Ciało zmarłego palono na stosie, a powstały w ten sposób proch wsypywano do urny (specjalne naczynie ceramiczne) i zakopywano. W zależności od okresu i konkretnego miejsca występowały również inne rodzaje pochówku: całe ciało zmarłego zakopywano bezpośrednio w ziemii lub opalano kości z ciała i w takim stanie chowano. Razem z urnami lub ciałami zakopywano również dary dla zmarłych, które mogły przydać im, zgodnie z ich wierzeniami, w zaświatach. Były to głównie przedmioty codziennego użytku, biżuteria i broń. Możemy na tej podstawie określić, iż mamy doczynienia z pewną formą kultu śmierci - człowiek czcił to czego się bał. Co do pozostałych elementów wierzeń możemy jedynie spekulować.

Na podstawie analogii do podobnych kultur, żyjących znacznie później czy też w czasach nam współczesnych, zakłada się że wierzenia te należały do grupy tzw. religii animistycznych. Animizm zakładaja, że świat dzieli się na rzeczywistość namacalną i duchową. Duszę posiadają wszystki zwierzęta, rośliny i żywioły. Człowiek po śmierci przedostaje się właśnie do tego świata i tam spotyka się z innymi duchami. Stąd między innymi oddaje się cześć przodkom, którzy mogą, zgodnie z tymi wierzeniami, pomagać żyjącym.

Prawdopodobnie w tym okresie były już zakładane tzw. miejsca mocy. Większość kamiennych kręgów na świecie datuje się właśnie na ten okres (kultura megalityczna). Zgodnie z jedną z teorii w tym czasie zostały również założone kręgi w Polsce, min. na Kaszubach. Sam okres ich założenia nie jest najistotniejszy. Ważniejsze jest że miejsca te były przeznaczone do oddawania kultu diabłu. Były najprawdopodobniej miejscem krwawych ofiar. Do czasów współczesnych kult na tych miejscach był z różną intensywnością podtrzymywany. Do dnia dzisiejszego są to ulubione miejsca spotkań neopogan.

2.2 Epoka Brązu



Epoka Brązu w Polsce rozpoczęła się mniej więcej koło roku 1300 p.n.e. Wyłodrębiła się wówczas tzw. Kultura Łużycka. Przedstawiciele tej kultury zasiedlili praktycznie całe dorzecze Wisły i Odry. Koczowniczy styl życia przekszatłcił się wówczas głównie w osiadły - na terenie całej dzisiejszej Polski pojawia się stałe osadnictwo.

Jeżeli chodzi o stronę duchową życia tych ludzi to tak naprawdę niewiele jesteśmy w stanie powiedzieć - dzisiejsze metody badawcze nie są w stanie ich określić. Odkryto liczne groby z tamtego okresu - zwyczaje pogrzebowe polegały na całopaleniu lub na częściowym przepalaniu. Najprawdopodobniej była to po prostu kontynuacja wierzeń z końcowego okresu Kamienia Łupanego.

2.3 Epoka Żelaza

Są to czasy Biskupina i początki szklaku bursztynowego. Następuje kontynuacja rozwoju kultury z okresu Brązu. Pojawiają się fortyfikacje, najprawdopodobniej ze względu na ataki Scytów. Duchowo okres ten stanowi najprawdopodobniej kontynuację wierzeń z okresu epoki brązu.



2.4 Okres przedrzymski

Jest to okres silnych wpływów Celtyckich (rzym. galowie). Zalewają oni praktycznie całą Europę, w dużej mierze również Polskę. Powodują duży rozwój techniczny i społeczny, między innymi pod Krakowem biją monety. Niestety, oprócz postępu cywilizacyjnego przyworzą z sobą również swoją duchowość. Zakładają na terenie Polski swoje miejsca kultu diabła. Według jednej z teorii to nim właśnie zawdzięczamy kamienne kręgi. Niewątpliwie mają duży wpływ na mapę duchową Poski, oddając ten teren pod władanie diabła. Z tych samych miejsc kultu korzystają w późniejszym okresie Słowianie, a w czasach współczesnych neopoganie.

2.5 Okres prowincjonalno-rzymski

Warto w tym miejscu w spomnieć że Polska nigdy nie była częścią Cesarstwa Rzymskiego. Na terenie dzisiejszych Czech powstało państwo Markomanów, które skutecznie powstrzymało ekspansję Rzymian. Niemniej Polska była pod silnymi wpływami Cesarstwa Rzymskiego, głównie ze względu na kontakty handlowe. W okresie tym na terenie Polski, krórcej lub dłużej, przebywało wiele ludów: między innymi Goci czy Skandynawowie. W okresie tym z terenów Polski zostali wyparci Celtowie.

2.6 Okres wędrówki ludów

W 375 roku rozpoczęła się inwazja Hunów na Europę, w tym również na Polskę. Doprowadziło to ostatecznie do upadku w 476 roku Cesarstwa Rzymskiego. W Polsce w tym czasie znika praktycznie osadnictwo - najprawdopodobniej spowodowało to prawie całkowite wyniszczenie ludzi mieszkających na tych terenach. Trochę lepiej sytułacja wyglądała na Pomorzu, gdzie widać wpływy Skandynawskie z tamtego okresu.

3.7 Epoka Słowian

Pomiędzy V a VII wiekiem przybywają na tereny Polski plemiona Słowiańskie. Zajmują one ziemie opustoszone przez Hunów. Początkowo prowadzą koczowniczy tryb życia, następnie budują stałe osady.

Stosunkowo niewiele można powiedzieć na temat ich wierzeń z punktu widzenia archeologii. Zachowały się jedynie groby. Stosowano w róznych okresach różne metody pochówku, ale przodowało całopalenie. Wiele faktów z życia duchowego Słowian można jednak ustalić na podstawie późniejszych relacji historycznych. Pogaństwo bowiem utrzymywało się skutecznie jeszcze przez wiele setek lat po tzw. Chrzcie Polski. Sporo z tradycji przetrwało nawet do czasów współczesnych i jest do dnia dzisiejszego kultywowane w społeczeństwie, w sprytny sposób przenikając do chrześcijaństwa. Zjawiska typu Noc Świętojańska, pewne tradycje Wielkanocne czy obrzędy związane z kultem śmierci w okresie 1 listopada jest niczym innym jak przedłużeniem słowiańskich, czy wcześniejszych tradycji. Ślady tych zdarzeń można odnaleść również w literaturze (np. "Dziady" Adama Mickiewicza). W miejscach w których naukowa wiedza nie wystarczy neopoganie posługują się innymi sposobami. Diabeł bardzo chętnie objawia swoim wyznawcom jakiego kultu od nich oczekuje.

4. Podstawowe zasady wiary Słowiań i neopogan odwołujących się do tradycji Słowiańskich

Praktycznie niemożliwym jest określenie które z kultów neopogańskich są dokładnym odwzorowaniem tych sprzed 1000 lat. Dlatego też nie jest celowe, z punktu widzenia tego opracowania, rozdzielenie tych tematów - zostaną one omówione wspólnie. Do najważniejszych cech należą:
- henoteizm - wiara w istnienie siły kosmicznej decydującej o losie świata, zwanej bogiem. Często ten bóg jest utożsamiany ze słońcem. Kolejnymi wcieleniami boga są poszczególne bóstwa
- hierarcha wśród bogów. Najważniejszy jest Świętowid, który jest najbliższym wyobrażeniem (wcieleniem) w.w. siły kosmicznej
- brak wiary w szatana: każdy bożek jest trochę dobry i trochę zły
- podkreślanie przestrzegania praw natury, jedność z naturą
- założenie że zwierzęta i rośliny mają duszę

Praktycznie każde plemię czy większa rodzina miała swoje własne bóstwo. W panteonie wyłaniają się natomiast wspólne bóstwa, czczone przez wszystkich, czasami inaczej nazywane.

Jednym z najważniejszych bogów dla neopogan jest perun - pan gromów , grzmotów i błyskawic. Za czasów pogańskich jego kult spawowano w peryniach: był w nich conajmniej jeden dąb pod którym palono wieczny ogień potrzymywany przez kapłanów.

Najbardziej zananym bóstwem jest świętowid (silny pan) - bóg słońca, wody, ognia, lasu i wojny. Przedstawiany jako posąg z czteroma twarzami. Głównym miejscem kultu był Arkon (Rugia). Świątynie tego boga nazywane są kącinami. Był znany ze skutecznego wróżbiarstwa. Miejscem jego kultu była między innymi wyspa Wolin - ulubione miejsce spotkań neopogan - znajduje się tam skansen z podobizną świętowida i oddaje się tam mu cześć. W internecie można również znaleźć informacje o planach zbudowania tam stałej kąciny.

W innych rejonach Polski popularnym bogiem był Swaróg - słońce. Wiele nazw miejscowości w Posce pochodzi od jego nazwy (np. Swarzędz czy Swarożyn). Do niedawna na niektórych wsiach panował zwyczaj, że wychodząc rano z chaty należy pokłonić się słońcu - było to bezpośrednie przedłużenie kultu Swaroga.

Popularnym bogiem jest również Weles - bóg podziemi, opiekun magii i wróżbitów.

W wielu rejonach widoczny jest również kult Matki Ziemi, acz często bożek ten przybierał męskie imię Mokosz. Działał on w domu, był odpowiedzialny za płodność i wróżenie.

Do znanych bogów należał także Kupała : bóstwo płodności, lata i dojrzewania płodów rolnych. Imię bóstwa oznacza kąpiel, której zażywano w jeziorach i rzekach dla oczyszczenia i uczczenia Kupały w święto letniego przesilenia.

5. Kalendarz świąt pogańskich/neopogańskich

Święta pogańskie są ściśle powiązane z cyklem ruchu ciał niebieskich. Dzielą się na sabaty, uzależnione od cyklu słońca, oraz esbaty, uzależnione od cyklu księżyca. Święta te mają różny charakter, zależnie od rejonu i szczególnie czczonego w danym miejscu bóstwa. Niemniej we wszystkich kulturach na półkuli północnej odbywają się dokładnie w tym samym czasie i w dotyczą celebracji tych samych spraw. Np. w okolicach 1 listopada wszyscy neopoganie oddają cześć przodkom zmarłych, czyli tak naprawdę duchowi śmierci.

Jeżeli chodzi o święta związane z ruchem księżyca (esbaty) to odbywają się one conajmniej raz w miesiącu w momencie pełni księżyca. W niektórych kulturach świętowano nawet 4 razy w miesiącu. Uroczystości te odbywały się w nocy. Neopoganie wierzą że to szczególny czas w którym łatwo nawiązać kontakt z bogami. W większości sytuacji spotkania odbywają się na szczytach wzniesień. Szczególną wagę przywiązują do tych świąt kobiety. Cykl menstruacyjny jest bowiem ściśle powiązany z cyklem księżycowym.

Bardziej istotny dla neopogaństwa jest jednak rok solarny. Cykl świąt powtarza się co roku. Schemat tych świąt znajduje się poniżej. Warto zauważyć, że dokładnie taki sam cykl świąt można odnaleźć w neopogaństwie jak i w sataniźmie czy innych formach okultyzmu. Tak naprawdę pod różnymi nazwami kryje się kult dokładnie tego samego stworzenia, które stoi za tymi religiami i tylko przybiera nieco różną formę.

 

5.1 Święto odrodzenia

Jest to pierwsze święto w kalendarzu neopogańskim, rozpoczynające rok obrzędowy. Przypada na moment przesilenia zimowego, czyli na ok. 22 grudnia. Jest to najkrótszy dzień w roku. Od tego dnia dzień zaczyna się coraz bardziej wydłużać. Wśród różnych grup neopogan święto to jest obchodzone nawet do 25 grudnia. Jest to dla neopogan nowy rok. W trakcie tego święta czczona jest ciemność nocy i łona. Świętuje się odrodzenie w ciemności. Do zwyczajów tych świąt należą palenie świec i polan.

Wśród wielu religii neopogańskich (min. wicca) uważa się że główne bóstwo jest dwojakiego rodzaju: ojciec słońce i matka księżyc. Matka jest często traktowana jako ważniejsze bóstwo - to ona daje życie. Przez wiele lat historii świata aż do czasów współczesnych, pod tak zdefiniowaną boginię matkę podszywały siły demoniczne o znacznej mocy, stojące na straży duchów terytorialnych, zniewalających narody. Cechą charakterystyczną jest domaganie się przez te siły wyjątkowo silnego kultu. Dla przykładu w starożytnym Egipcie była to bogini Izyda, naród Izraelski za czasów proroka Jeremiasza był uwikłany w kult Królowej Niebios (Iz 7). Można odnieść wrażenie, że współcześnie podobny charakter niektórych świąt występuje również współcześnie.

Święta neopogańskie obrazują poszczególne etapy rozwoju bogini w cyklu rocznym. W przypadku święta odrodzenia bogini jest czczona jako małe dziecko.

Nie sposób nie zauważyć zbieżności dat pomiędzy tym świętem a czasem w którym świętujemy narodziny naszego Pana i Zbawiciela. Nie jest to związek przypadkowy. W czasach chrystianizacji Europy bardzo często misjonarze starali się zminimalizować wpływ kultu pogańskiego, czy też zaadoptować jego elementy w celu łatwiejszego przekonania pogan do nowej religii. Badając Pismo Święte można dojść do wniosku że Jezus urodził się w innym czasie (we wrześniu - w czasie odpowiadającemu żydowskiemu Świętu Namiotów). Niemniej niezależnie od tego kiedy naprawdę się Jezus narodził nie powinniśmy zaniechać z tego powodu świętowania Bożego Narodzenia: zawsze jest dobry czas na uwielbienie Jezusa !

5.2 Imbolc (Oimelc, święto Brygidy)

Święto to przypada na 1 lutego. Bogini jest czczona jako młoda dziewczyna. Jest to święto w którym składa się hołd światłu i ogniu (dzień jest coraz dłuższy). Jest to święto osobistego rozwoju i zdrowia, poszukiwania swojej energii wewnętrznej.

Data ta jest zbieżna z świętem św. Brygidy w kościele katolickim. Znowu nie jest to przypadek: kult świętej Brygidy to metoda zastąpienia kultu pogańskiego, szczególnie silnego do dzisiaj np. w Irlandii.

5.3 Równonoc wiosenna

Jest to bardzo istotne święto w kalendarzu neopogańskim. Przypada na 21 marca. Składa się wówczas hołd roślinom i zwierzętom po czasie śmierci. Nieodzowne są wówczas symbole życia (np. jajo czy zając znane z obchodów Wielkanocy). Jest to również czas w którym w szczególny sposób oddaje się cześć duchom przodków.

W Polsce wśród neopogan święto to przyjmuje nazwę "Godowe święto" lub "Jare święto". Jest to czas powitania wiosny. Niektórzy neopoganie ten właśnie moment traktują jako początek roku. Charakterystyczna dla tego święta jest rozwinięta symbolika. W czasie tym karmi się duchy przodków - czyli tak naprawdę składa się ofiary demonom.

Jednym z charakterystycznych momentów, który jest zakorzeniony silnie w tradycji powrzechnie panującej w narodzie jest zwyczaj topienia marzanny. Pamiętajmy że to nie jest niewinna zabawa, tylko przedłużanie kultu diabła. Nawet jeżeli robi się to w nieświadomości to niesie to za sobą pewne konsekwencje duchowe. Jeżeli robimy to świadomie to pamiętajmy że jest to forma jawnego bałwochwalstwa !

5.4 Beltaine - 1 maja

Jest to czas kwitnienia życiodajnej matki ziemi. Boginię czci się jako dziewicę której krew użyźnia ziemię i jako wielką matkę. Czci się osobistą seksualność i kreatywność. Zabawy seksualne w tym okresie są traktowane jako niewinne i stanowią formę kultu bogini.

5.5 Letnie przesilenie

Święto to przypada na około 22 czerwca. W 2005 roku jest to dokładnie godzina 8:00 21 czerwca. Jest to najkrótsza noc w roku. Bogini w tym czasie jest postrzegana jako kobieta będąca u szczytu płodności i seksualnej potęgi. Jest to święto światła, odywa się wówczas kult ognia. Jest to czas oddawania się ukochanej/ukochanemu i pogłębiania miłości własnej. Oddaje się również cześć przodkom.

W Polsce święto to nazywa się nocą kupały (kupalanos, sobótka). Kupała w języku staropolskim oznacza zbiorowość, acz w niektórych regionaj była to również nazwa bóstwa. Jest to święto ognia, wody, słońca i księżyca, urodzaju, płodności, radości i miłości. Charakterystyczne jest skakanie przez ogień w celu oczyszczenia i ochrony przed złymi mocami. Czasami towarzyszy temu świętu składanie ofiar ze zwierząt. Jest to czas w którym wykonuje się wiele wróżb, wchodzi się w trans, czas seksualnej rozpusty.

5.6 Lammas - 1 sierpnia

Bogini jest czczona jako matrona. Jest to czas oczekiwania na zbiory, a więc czczenie obfitości. Jest to czas skupienia i oczekiwania.

5.7 Równonoc jesienna - 23 września

Bogini w fazie menopauzy. Jest to czas bo zbiorach a więc okres dziękczynienia.

5.8 Samhain (Halloween) - 1 listopada

Jest to jedno z najważniejszych świąt neopogańskich. Noc w którym zaczyna się 1 listopada jest uważana za najpotężniejszą noc w roku. Bogini jest czczona jako stara kobieta tuż przed śmiercią. Uważa się że duchy zmarłych są w tym czasie w pobliżu, stara się więc wejść w ich łaski. Jest to czas modlitwy za ukochanych zmarłych. Część neopogan traktuje tą datę za początek roku.

W Polsce w tym czasie obchodziło się święto Dziadów lub tzw. ucztę kozła. Czci się w tym czasie zmarłych. Uważa się że jest wówczas cienka granica między światem żywych i umarłych. Jest to czas wywoływania duchów i rozwiązywania ich problemów. Dzieli się ze zmarłymi pokarmami i przekupuje ich.

Dla chrześcijanina oczywistym jest, że kontakty ze zmarłymi są w świetle woli naszego Pana czymś wyjątkowo obrzydliwym (np 3 Moj. 19:31). Wchodzi się w rzeczywistość duchową nawiązuje się kontakty z demonami, wchodząc w ich łaskę oddaje się im cześć. Wszelkie tego typu praktyki wprowadzają ludzi w coraz większą niewolę, uzależniając ich od diabła.

Dokładniejsze nauczenie na ten temat można znaleźć np. tutaj

6. Wybrane aspekty współczesnego neopogaństwa i zjawisk stowarzyszonych

6.1 Uniwersalizm

Teoretycznie członek kościoła neopogańskiego może być wyznawcą dowolnej innej religii.Poglądy te były najprawdopodobniej obce Prasłowianom, ale współcześnie trafiają na podatny grunt. Zakłada się że każdy lud na ziemi czci tego samego Boga, nazywając go zgodnie z własną przynależnością narodową a członkowie kościoła neopogańskiego przyjmują dla niego nazwę np. Świętowita. Sprzyja temu teologia mówiąca o tym, że bogowie są częściowym objawieniem głównego boga, więc w rożnych kulturach może objawiać się różnie.

Oczywiście pogląd ten z natury rzeczy jest obcy chrześcijaństwu.

6.2 Wrogość chrześcijaństwu

Wspominałem o tym problemie już wcześniej. Praktycznie w każdej publikacji dot. wiary neopogańskiej odnajduje się sformułowania atakujące chrześcijan. Widać, że neopoganie boją się prawdziwego kościoła Jezusa Chrystusa, atakują go więc starając się możliwie go dyskredytować. W bardziej zaawansowanych formach są to porostu działania okultystyczne, wymierzone w konkretne kongregacje czy osoby.

6.3 Kościoły neopogańskie w Polsce

Główne kościoły neopogańskie w Polsce, odwołujące się do wiary prasłowiańskiej, to Rodzimy Kościół Polski, Zrzeszenie Wiary Rodzimej, Klan Austran, Polski Kościół Słowiański. Są to legalnie działające (zarejestrowane) Kościoły na terenia Polski.

Oprócz tego działają również niezarejestrowane kościoły, jak np. wicca- religia która jest szczególnie popularna w krajach anglosaskich i odwołująca się do tradycji druistycznej. Zrzesza w swych szeregach czarownice i wróżki. Oficjalnie zajmują się magią, którą klasyfikują jako tzw. biała magia.

Kościoły neopogańskie czy ruchy stowarzyszone często ukrywają się pod innymi nazwami czy stowarzyszeniami. Dla przykładu na Kaszubach działa Stowarzyszenie Badań Kamiennych Kręgów, wyspecjalizowane w odnajdywaniu i kultywowaniu kultu w tzw. miejscach mocy pochodzących z epoki megalitycznej.

Należy również pamiętać że spora ilość osób, uwikłanych w neopogaństwo, nie deklaruje się w ten sposób, często nie zdając sobie nawet sprawy z tego faktu. Są to np. ludzie związani z archeologią, którzy na podstawie swoich badań odrzucają chrześcijaństwo i doszukują się prawdy we wcześniejszych religiach. Drugą, szczególną grupą są psychologowie, starający się poprzez źle pojęty związek z naturą prowadzić różnego rodzaju terapie odwołujące się do tradycji pogańskich. Inną grupą są kobiety działające w ruchach feministycznych - starając się czcić swoją cielesność wchodzą w duchowość związaną z magią i okultyzmem, oddawaniem czci krwi miesiączkowej itd.

6.4 Wyszukiwanie miejsc mocy

Neopoganie często praktykują wyszukiwanie tzw. miejsc mocy. Są to dla nich szczególne miejsca, w których ludzie zamieszkujący kilka tysięcy lat temu zainicjowali kult demoniczny. Odszukują te miejsca i odnawiają w nich swój kult. Jest to proceder szczególnie niebezpieczny, ponieważ wiąże się z bezpośrednim odwoływaniem się do demonów. Istnieje wiele świadectw, że siły te objawiają się w tych miejscach w szczególny sposób. Działania te otwierają demonom możliwość działania w danym rejonie.

Oprócz wspomnianych wielokrotnie wcześniej kręgów kamiennych są to np. wzniesienia rozciągające się ponad dużymi obszarami (np. Ślęża, Łysa Góra czy gdański Pachołek), kurhany, kultowe rzeźby czy ofiarne kamienie.

6.5 Kontakty z demonami

W internecie można znaleźć kilka opisów objawień, które w trakcie różnych obrzędów otrzymywali neopoganie. Oczywiście są oni przekonani że otrzymali je od dawnych bogów czy od duchów przodków. Chrześcijanie wiedzą że za tymi nazwami ukrywają się po prostu demony.

6.6 Działania "nie wprost"

Neopogaństwo często "chowa się" pod płaszczykiem innych, często wyglądających niewinnie działań. Są to metody, które powodują że ludzie angażują się nieświadomie w kult demoniczny. Mogą one również być zalążkiem do świadomego zaangażowania. Oto kilka przykładów:
- tzw. zbliżenia się do natury: często związane z ekologią. Prowadzą do czczenia stworzenia a nie stwórcy
- "niewinne" zabawy w naśladowanie: zabawa w odtwarzanie symboli magicznych, uczestnictwo w np. topieniu marzanny
- terapie psychologiczne, nawiązujące do dawnych kultów
- festyny archeologiczne: często powiązane z niewinną zabawą typu malowanie symboli pogańskich na twarzach dzieci
- feminizm: czczenie cielesności, oddawani krwi matce ziemi itd. (patrz 6.3)
- mitologia: nieostrożne poznawanie mitologii pogańskich i przyjmowanie ich jako drogi życia
- trend antyklerykalny: bardzo silny wśród neopogan, przyciąga więc osoby o tych poglądach
- trend narodowościowy: czyli powrót do prawdziwych korzeni, chrześcijaństwo zostało narzucone, więc przyjrzyj się jaka jest prawda, jak naprawdę wierzyli twoi dalecy przodkowie

LITERATURA

Atlas Geograficzny Świata (dowolny)
Zwierciadło, sierpień 2002
Brandon Toropov. Luke Buckles, Religie dla żółtodziobów
Gerhard J. Bellinger, Leksykon Religii Świata
Wydawnictwo Aslan, Mała Encyklopedia Biblijna
Przegląd Reader's Digest, Kronika Polski
Peter Wagner "Burzenie warowni w mieście"

LINKI

http://pl.wikipedia.org - darmowa encyklopedia internetowa (!!)
http://www.rkp.w.activ.pl - Rodzimy Kościół Polski - artykuły, linki
http://neopoganie.w.interia.pl - dużo informacji, panteon
http://www.kamienie.most.org.pl - miejsca mocy, objawienia
http://fronsac.republika.pl/ - mitologia pogańska
http://www.kamienne.org.pl/ - Stowarzyszenie Badań Kamiennych Kręgów

joomla template
Copyright © 2018 Aleksander Barański. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Joomla! jest wolnym oprogramowaniem dostępnym na licencji GNU GPL.